ماهی که یک ستاره به هفت آسمان نداشت            جز هاله‌ای کبود از او کس نشان نداشت

گفـتن هـمان و عـالمی آتش زدن همان            خورشید بود و جز دل خود هم‌زبان نداشت

تا در شنید قصّه‌اش، آتش گرفت و سوخت            در، چوب بود و طاقت آتشفشان نداشت

از گل لـطـیف‌تر هـوس بـاغ کرده بود            مجذوب بود و حوصلۀ این و آن نداشت

این چند روز هم به لبش جان رسیده بود            می‌خواست تا علی‌ست بماند، توان نداشت

ممکـن نـبود حرف عـلی را زمین نهـد            حیدر توان این که بگوید بمان، نداشت

دستاس هم که بود علی دست بسته بود            زهرا که رفت سفره نمک داشت، نان نداشت

مجـبور شد عـلی که حـمایل به تن کند            دریـای بی‌وفـایی یـثـرب کـران نداشت